We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Colson Whitehead schreef met ‘De Ondergrondse Spoorweg’ een alternatieve geschiedenis van de slavernij in Amerika. Het is gewaagd, huiveringwekkend, spannend, maar boven alles een prachtig geschreven verhaal.

Diepgewortelde haat

Het verhaal gaat over Cora. Ze is geboren op een katoenplantage en haar leven is een aaneenschakeling van keihard werken, vernederingen en geweld. Haar moeder Mabel wist van de plantage te ontsnappen toen Cora tien jaar oud was, sindsdien is Cora alleen. Mabel is de enige slaaf die ooit succesvol van de plantage wist te ontsnappen. Hierdoor heeft Cora een diepgewortelde haat voor haar moeder, ze verliet haar zonder een woord te zeggen. Als op een avond de slaaf Caesar een plan voorlegt om samen te ontsnappen, besluit Cora om daar op in te gaan.

Schone schijn

Er volgt een vlucht door het moeras, daarna komt er een tocht via een ondergrondse spoorweg, die Cora en Caesar als eerste naar South Carolina brengt. Cora en Caesar weten hier in korte tijd een aardig leven op te bouwen. Ze hebben werk, een verblijfplaats en leren lezen en schrijven. Maar net onder de oppervlakte van hun blanke buren ligt alsnog rassenhaat verborgen. Cora vlucht uiteindelijk alleen verder naar Tennessee, waar ze in een regelrechte nachtmerrie terecht komt. Als Cora daarna in Indiana neerstrijkt, lijkt ze in een paradijs te zijn. Maar ook hier is dat slechts schone schijn. Waar ze ook komt, overal is haat om haar huidskleur. En de confrontatie met dat ze minder recht op vrijheid en geluk heeft door haar afkomst.

Prachtige zinnen om meerdere keren te lezen

Colson Whitehead weet met zijn prachtige schrijfstijl iedere gevoelige snaar te raken. Zijn woorden zijn nonchalant, maar ook krachtig. Sommige zinnen zijn zo mooi geschreven dat ik ze meerdere keren heb gelezen en zelfs heb gemarkeerd.

  • Als je eenmaal zo oud was, kon je net zo goed achtennegentig of honderdacht zijn. De wereld had je niets nieuws meer te bieden, hoogstens de jongste verschijningsvormen van wreedheid.
  • Ze hapte de frisse lucht naar binnen alsof het water was, en de avondhemel was het beste maal dat ze ooit had genoten, want de sterren waren na haar tijd onder de grond sappig en rijp geworden.
  • Hij keek naar haar bewegingen zoals zij op de plantage de kettinggangers langs had zien sjokken. Iemand anders in ketenen te zien en blij zijn dat die niet voor jou bestemd zijn, dat geluk was voorbehouden aan zwarten, die beseften dat het altijd veel erger kon.
  • Ze lachte naar Chester, en naar Lovey en de vrouwen uit haar hut, kort en doeltreffend. Zoals wanneer je de schaduw van een vogel op de grond ziet, maar als je dan opkijkt is er niets te bekennen. Ze leefde op rantsoen, in ieder opzicht.

Tweederangs burgers

Ik dacht in eerste instantie dat dit boek vast mooi en spannend zou zijn, maar dat het voor mij weinig over de geschiedenis van slavernij zou toevoegen. Het tegendeel is waar. Ook al zijn grote delen van het verhaal een alternatief van hoe het er werkelijk in de genoemde staten aan toe ging, het laat bovenal haat voor een huidskleur zien. En het feit dat veel mensen een grote behoefte hebben om van groepen mensen tweederangs burgers met minder rechten te maken. Om zich superieur te voelen ten opzichte van anderen. Dit boek laat je in geen enkel opzicht los, het zet je aan het denken. Over het verleden, en het heden. Ik vind het nu al het beste boek van dit jaar.

De Ondergrondse Spoorweg: een huzarenstukje van de bovenste plank
Fantastisch mooi geschrevenOnzettend spannendBoeiende karakters
Het verhaal is wel af en toe moeilijk te lezen omdat het niet altijd chronologisch is.
9.5Overall Score
Plot9
Karakters9.5
Nieuwe inzicht-factor9.5
Schrijfstijl10
Lezersoordeel 0 Stemmen
0.0

1.069 x gelezen | Geschreven door

Dit wil je niet missen

Meld je aan voor de meest fantastische  nieuwsbrief die ooit je mailbox heeft gesierd

Held! Je hebt je aangemeld!

Yes No