Tomas Ross schrijft graag over de Oranjes, met name over datgene wat zij zelf liever stilhouden. Ik las twee van zijn boeken en bekeek waar de vuile was van de koninklijke familie het meeste in zicht komt.

Wie komt er het slechtst vanaf: Máxima of Mabel?

De twee boeken die ik las waren ‘Het Meisje uit Buenos Aires’ en ‘Onze Vrouw in Tripoli’. In het eerste boek wordt (toen nog prinses) Máxima onder de loep genomen, in het tweede boek is de omstreden prinses Mabel aan de beurt.

Het Meisje uit Buenos Aires

De hoofdpersoon in deze ‘factual thriller’ is niet Máxima, maar de 38-jarige Hartman Veenendaal. Hij is een alleenstaande leraar oude talen. Als hij op een dag het graf van zijn overleden moeder bezoekt, vindt hij een briefje van de Argentijnse Carmen Lugones bij zijn moeders grafsteen. Carmen is op zoek naar familieleden van Hartmans moeder, in de hoop dat zij haar meer over haar verdwenen ouders kunnen vertellen.

Hartman neemt contact op met Carmen en samen gaan zij op onderzoek uit. Al snel blijkt de vader van Máxima betrokken te zijn bij de verdwijning van Carmen’s ouders. En dat daar ook bewijs van is. Carmen weet een bezoek met de kroonprinses op Eikenhorst te regelen, maar dat loopt binnen een mum van tijd behoorlijk uit de hand. Het resultaat daarvan is dat Hartman op de vlucht moet slaan, zowel voor een clubje moordenaars als de Nederlandse politie.

Wat vond ik van ‘Het Meisje uit Buenos Aires’?

Máxima, haar vader en prins Bernhard komen er in dit complexe verhaal niet al te best vanaf. Zelfs Edwin de Rooy van Zuijdenwijn komt voorbij, maar over hem is volgens mij nog nooit iets positiefs geschreven. Als je verwacht dat dit boek bijna alleen maar over Máxima gaat, kom je van een koude kermis thuis. Het gaat vooral over Hartman en Carmen.

Het is best vermakelijk om te lezen, maar af en toe ook langdradig. Ik vond het ook ergerlijk dat je als lezer meer weet dan rechercheur Lodz, die bij de uit de hand gelopen kwestie op Eikenhorst en een verwante moord betrokken is. Hierdoor zakt het verhaal op driekwart van het boek behoorlijk in en moet je even doorbijten. Aan het einde vond ik ook niet alle vragen die gedurende het verhaal naar boven komen helemaal beantwoord.

Onze Vrouw in Tripoli

Er zijn in dit verhaal drie hoofdpersonen, de Zweedse Camilla Edström, prinses Mabel en Willem van Lanschot, een voormalig NATO-functionaris. Willem woont sinds de onopgeloste moord op zijn vrouw in een klein gehucht in Frankrijk. Maar hij komt terug naar Nederland voor de begrafenis was een oude vriend en collega.

Als Willem al zijn oud-collega’s weer spreekt, begint hij zich af te vragen waar zijn vriend allemaal mee bezig was. En of zijn dood wel een ongeluk was. Er ontstaat een ingewikkeld spionageverhaal waarin in een hoog tempo tientallen personages worden geïntroduceerd. Ik moest hierdoor vaak even terug bladeren om terug te lezen wie nu ook alweer wie was.

Wat vond ik van ‘Onze Vrouw in Tripoli’?

Het boek is een aaneenschakeling van oneindige hoofdstukken en te lange zinnen met weinig komma’s. Pas vanaf hoofdstuk 13 komt er enigszins vaart in, als blijkt dat na een ellenlange introductie van die stoet personages er allerlei verbanden zijn. En de rode draad daarin is internationale spionage en allerlei ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebbende moorden.

De hoofdpersoon is Willem van Lanschot en de setting van het verhaal wisselt van Frankrijk, naar Nederland en uiteindelijk naar Libië, waar Khadaffi op dat moment nog de scepter zwaait. Mabel heeft uiteindelijk maar een piepkleine bijrol. Pas op de laatste pagina’s wordt enigszins duidelijk waarom zij überhaupt in dit verhaal meedoet, en dan nog is haar verhaallijn flinterdun.

Het lijkt erop dat haar betrokkenheid in dit verhaal vol complotten en intriges vooral was bedoeld om deze erg matige spionagethriller een interessante invalshoek te geven. Ik heb het boek uitgelezen, maar met grote moeite. Het heeft me geen moment echt geboeid en ik vond dat het vooral veel te ingewikkeld werd verteld.

Welk boek heeft de meeste vuile was van de koninklijke familie?

Mabel komt er in Onze Vrouw in Tripoli erg goed vanaf. Als een onschuldig, naïef en vooral ambitieus meisje dat de wereld wil redden. In het begin van het verhaal wordt er af en toe een kijkje in haar hoofd en leven gegeven, maar dit blijft oppervlakkig en vaag. Het meest schandalige dat wordt verteld, is dat ze een hekel heeft aan Rene Froger. Klaas Bruinsma wordt tussen neus en lippen genoemd, als een foutje dat iedere jonge vrouw weleens maakt.

Al met al komt Mabel er dus stukken beter vanaf dan Maxima. Dus als je vooral op zoek bent naar koninklijke vuile was, raad ik dus het Meisje uit Buenos Aires aan. Maar dat raad ik ook aan als je gewoon een aardig boek wil lezen. Het Meisje uit Buenos Aires is spannender, beter geschreven en leest stukken prettiger dan Onze Vrouw in Tripoli.


| Geschreven door

Dit wil je niet missen

Meld je aan voor de meest fantastische  nieuwsbrief die ooit je mailbox heeft gesierd

Held! Je hebt je aangemeld!